" Π ε ί ν α "

 

" Π ε ί ν α "

Πρώτη φορά είδε στη ζωή της

τόσα πολλά τεντζερικά

από αλουμίνιο φτιαγμένα

"άδεια", να τα κρατούν παιδιά

"Δώστε κομμάτι απ`το φαϊ σας

δώστε μας ό τι περισσεύει

δώστε αγάπη απ`την ψυχή σας

λίγη συμπόνια σας γυρεύει"

Μάτια με βλέμμα τόσο μόνο

γιατί πεθάναν οι γονείς

κορμιά γυμνά σε άγριο πόνο

που δε τον έζησε κανείς

Άδεια τα σκεύη επιστρέφουν

και οι κραυγές ηχούν στ` αυτιά

- άπονοι είναι όσοι "έχουν" -

και δε λογάνε τα παιδιά

..............................

Κι ύστερα λένε πως υπάρχει

δικαιοσύνη επί γης

κι εσύ κακόμοιρε διαβάτη

"δεν έχεις λόγο να ντραπείς"

κι εσύ κακόμοιρε διαβάτη

ψάξε μια τρύπα να κρυφτείς..

" Το γέρικο σκυλί "

 

" Το γέρικο σκυλί "

Σαν βλέπεις γέρικο σκυλί

μέσα στα μάτια

κι εκείνο ελπίζει πως

μαζί σου θα το πάρεις

φεύγεις και παίρνεις

την καρδούλα του κομμάτια

γιατί ένα γέρικο σκυλί

τι να το κάνεις ;;

Σαν βλέπεις γέρικο σκυλί

με δίχως μέλλον

και υπολογίζεις τι θα δώσεις

στους γιατρούς

μοιάζεις με σκίτσο

παλαιάς καρικατούρας

που ατυχώς

δεν επιδέχεται ρετούς ..

Γιατί το γέρικο σκυλί

και η σκιά του

έχει ευλογία και μια αύρα

μαγική

που αν νταγιαντίσεις,

θα τα "βγάλει τα λεφτά του"

κι εσύ θα έχεις

συντροφιά για μια ζωή

μια και αυτό θα σε προσέχει

όσο ζει..

" Π ά λ η με μια ρίμα "

 

" Π ά λ η με μια ρίμα "

Θα παλαίψω με μια ρίμα

κι αν συμβεί και την νικήσω

θα "μαντάρω" τη ζωή της

μια ζωή, να την κρατήσω

Δεν πεθαίνει κάθε μέρα

του ανθρώπου "η ψυχή"

προσπαθεί να ξεπεράσει

της καρδιάς την αντοχή

Έτσι κι η δική μου ρίμα

ήθελε να εκδικηθεί

μα την παίδευαν οι τύψεις

πως μπορεί να προδοθεί

"Τίποτα" για να ζηλέψει

από ρίμες αλλονών !

άσε που ήδη είχε βρέξει

κι αυτή κραύγαζε "μολών"

Μα το σούρουπο είχε φτάσει

"συνωμότης" στη δουλειά μου

την εξάπλωσα στην κόλλα

και την έκανα δικιά μου

Τότε ήτανε που είπα

με βαρύγδουπο υφάκι

"Θα παλαίψω με μια ρίμα

κι ας με ρίξει σε χαντάκι"

" Κοντέσσα μου "

 

" Κοντέσσα μου "

Μάτια μου και κοντέσσα μου

στα πόδια σου όλη η μπέσα μου

το έξω και το μέσα μου

μάτια μου και κοντέσσα μου

Αληθινή μου αρχόντισσα

για χάρη σου αρρώστησα

όταν σε είδα μ`άλλονε

πήρα καημό μεγάλονε

Με έκαψες κοντέσσα μου

κι εμένα και τη μπέσα μου

όταν σε αμφισβήτησα

σ`άλλη αγκαλιά σε ζήτησα

Αυτή είναι η καταδίκη μου

κι εσύ το δεκανίκι μου

μαζί μου πάντα περπατάς

αλλά μου λες "δεν μ`αγαπάς"

" Σ υ ν ή θ ε ι ε ς "

 

" Σ υ ν ή θ ε ι ε ς "

Πάντα είχες μες την τσέπη

την παλιά σου φίνα πένα

αν και άντρες της "κοπής" σου

-με μπριγιόλ εις το μαλλί σου-

θα προτίμαγαν μια χτένα

Αλλά τι μιλάμε τώρα,

αφού πέρασαν τα χρόνια,

πιο αξία έχει η πένα

από χτένα ή κολόνια

Γιατί πένα όταν έχεις

θα σκαρώσεις ποιηματάκι

στην καλή σου να το πάει

το φιλεύσπλαχνο αεράκι

Να το πάει στην καλή σου,

να της πει πως την θυμάσαι,

για όσο ζεις και αναπνέεις

μες στον ύπνο, σαν κοιμάσαι

.........................................

Κι ύστερα, βάζεις πιτζάμες

που μυρίζουν ναφθαλίνη

-με την κάθετη τη ρίγα-

μια και δεν υπάρχει άλλος

μες το σπίτι να τις πλύνει..

"Ηλικιωμένος άντρας", Λέανδρος Τσιμένης

" ο μ ο λ ο γ ί α "

 

" ο μ ο λ ο γ ί α "

Τώρα που σε παρατηρώ

πως πια έχεις γεράσει

τώρα που με παρατηρείς

πως γέρασα κι εγώ

μάλλον στη στάση της ζωής

την έσχατη έχεις φτάσει

και δεν προφταίνω ν`ανεβώ

ούτε να κατεβώ

Καλώς κακώς βαδίσαμε

σαρανταέξι χρόνια

με ό τι συνεπάγεται

το νούμερο αυτό

και έχουμε δικαίωμα

στου χρόνου τα αλώνια

ν`αγαπηθούμε άλλη μια

αν είναι τυχερό

Εμείς πια μοιραζόμαστε

το ίδιο το μπαλκόνι

και χρόνια -είμαι σίγουρη-

τα ίδια γεμιστά

η γεύση τους δεν άλλαξε

-ποιος άλλωστε μαλώνει-

για φαγητό που φτιάχνεται

με μάτια πια κλειστά ;

Κι εγώ που σιγουρεύτηκα

πως έχεις πια γεράσει

κι εσύ που καταστάλαξες

πως είμαι μια σκιά

που κάτω της θα ξαπλωθείς

λίγο να ξαποστάσεις

και θα σου πει πως άλλαξες

αλλά θα σε πονά..

" α ν ε μ ώ ν ε ς "

 

" α ν ε μ ώ ν ε ς "

Το ποίημα που έγραψα για σένα

είναι απ`αυτά τα πεθαμένα

που γράφουμε σε ώρα ανάγκης

έτσι μονάχα για να υπάρχεις

Το ποίημα που έγραψα για σένα

μας έχει αφήσει πλέον χρόνους

μα το κρατώ στ`αγαπημένα

που κάνουν συντροφιά στους μόνους

Το ποίημα που έγραψα για σένα

μ`αναπνοή το έχω γράψει

αλλ`από τα κατάστιχα μου

ευλαβικά σ`έχω ξεγράψει

Μονάχα αν βρεθώ σ`ανάγκη

σε κάτι δύστροπους χειμώνες

να με ζεστάνει θα το κάψω

μαζί με κάτι ανεμώνες

Το ποίημα που έγραψα για σένα

μ`αυτές, που έκοψες για μένα..