" ο μ ο λ ο γ ί α "

 

" ο μ ο λ ο γ ί α "

Τώρα που σε παρατηρώ

πως πια έχεις γεράσει

τώρα που με παρατηρείς

πως γέρασα κι εγώ

μάλλον στη στάση της ζωής

την έσχατη έχεις φτάσει

και δεν προφταίνω ν`ανεβώ

ούτε να κατεβώ

Καλώς κακώς βαδίσαμε

σαρανταέξι χρόνια

με ό τι συνεπάγεται

το νούμερο αυτό

και έχουμε δικαίωμα

στου χρόνου τα αλώνια

ν`αγαπηθούμε άλλη μια

αν είναι τυχερό

Εμείς πια μοιραζόμαστε

το ίδιο το μπαλκόνι

και χρόνια -είμαι σίγουρη-

τα ίδια γεμιστά

η γεύση τους δεν άλλαξε

-ποιος άλλωστε μαλώνει-

για φαγητό που φτιάχνεται

με μάτια πια κλειστά ;

Κι εγώ που σιγουρεύτηκα

πως έχεις πια γεράσει

κι εσύ που καταστάλαξες

πως είμαι μια σκιά

που κάτω της θα ξαπλωθείς

λίγο να ξαποστάσεις

και θα σου πει πως άλλαξες

αλλά θα σε πονά..

" α ν ε μ ώ ν ε ς "

 

" α ν ε μ ώ ν ε ς "

Το ποίημα που έγραψα για σένα

είναι απ`αυτά τα πεθαμένα

που γράφουμε σε ώρα ανάγκης

έτσι μονάχα για να υπάρχεις

Το ποίημα που έγραψα για σένα

μας έχει αφήσει πλέον χρόνους

μα το κρατώ στ`αγαπημένα

που κάνουν συντροφιά στους μόνους

Το ποίημα που έγραψα για σένα

μ`αναπνοή το έχω γράψει

αλλ`από τα κατάστιχα μου

ευλαβικά σ`έχω ξεγράψει

Μονάχα αν βρεθώ σ`ανάγκη

σε κάτι δύστροπους χειμώνες

να με ζεστάνει θα το κάψω

μαζί με κάτι ανεμώνες

Το ποίημα που έγραψα για σένα

μ`αυτές, που έκοψες για μένα..

" Λ υ π ά μ α ι "

 

" Λ υ π ά μ α ι "

Λέω "λυπάμαι" και σφραγίζω

ένα "μάλιστα"

λέξη "στεγνή", για κάθε ώρα

που σπατάλισα

παίζοντας σκάκι με το βλέμμα

το γατίσιο σου

και ξεπουλώντας εμπειρίες

για το βίτσιο σου

Πάντως ποτέ μου δε ξεχνώ

πόσο μ`αγάπησες

μα το`φερε έτσι η στιγμή

και με γονάτισες

Μια πόρτα έχει η ζωή

και όχι δύο

κι εσύ στο μάγουλο ένα χάδι

για αντίο

λίγο πριν πέσει στην καρδιά

πηχτό σκοτάδι

και μείνει στέρφα απ`της

αγάπης σου το λάδι

Κι όμως, ποτέ μου δε ξεχνώ

πόσο σ`αγάπησα

μα το`φερε έτσι η στιγμή

και σε παράτησα..

" Το στερνό νανούρισμα "

 

" Το στερνό νανούρισμα "

Σ`ό,τι πιστεύει ο καθένας

έστω κι αν λέγεται Κανένας

καλύτερα τυφλά τα μάτια

παρά υπηρέτες στα σκοτάδια

Λέει, αυτό, δεν το αντέχω

πόσο απ`τους λύκους να προσέχω ;

ψηλαφιστά πάω τα μέρη

για να μη μ`εύρει το μαχαίρι

[Τώρα λοιπόν γαλήνεψε

αθώο πεταρούδι

που`σαι αγνό κι αμόλυντο

αμύριστο λουλούδι

κοιμήσου και στον ύπνο σου

θα φέρω τα προικιά σου

εκεί, μέσα στο όνειρο

θα ζήσεις τη χαρά σου]

Κοιμήσου αγγελούδι μου

κι εγώ, θα`μαι η σκιά σου..

" Ξεχασμένοι "

 

" Ξεχασμένοι "

Μπερδεμένοι, ξεχασμένοι

έτσι φεύγουν οι ανθρώποι

σκυθρωποί, παρατημένοι

σαν μικρού παιδιού το τόπι

Έτσι φεύγουν για ταξίδια

που δεν έχουν γυρισμό

να γλυτώσουν απ`τα "ίδια"

κι από τον κατατρεγμό

Σκυθρωποί, παρατημένοι

που τους κλέψαν τη χαρά

απ`της μοίρας τους διωγμένοι

την πανούργα συμφορά

Δεν γυρίζει ούτε βλέμμα

δυστυχώς να τους πονέσει

και σας λέω, δεν είναι ψέμα,

στάλα δάκρυ δε θα πέσει

"Πως τραχύναμε Θεέ μου

απ`το χτες, ως το μετά

και το νόημα της ζωής μας

ψάχνουμε στα κινητά" ..