" π ο τ ή ρ ι α "

" π ο τ ή ρ ι α "

Τα κρυστάλλινα ποτήρια των ετών

τα ποτήρια που μ`αγάπη τα τσουγκρίζαμε

είναι ζήτημα ολίγων πια ωρών

να πεθάνουνε εκεί που τα αφήσαμε

Στον μπουφέ φυλακισμένα από καιρό

δεν φαντάζονταν πως θα`μεναν για πάντα

και περίμεναν, αδίκως πια θαρρώ,

σουαρέ, να βγούνε πάλι στην βεράντα

Τα κρυστάλλινα ποτήρια είναι γεμάτα

αναμνήσεις κάποιας άλλης εποχής

που καμάρωναν, γιατ`ήταν κολωνάτα

και φοβόντουσαν μη σπάσουν καταγής

Κι όπως γέμιζαν ατόφιο κοκκινέλι

κι όπως τσούγκριζαν με ήχο καθαρό

τότε έδειχναν, πως διόλου δεν τους μέλει

και χαζεύαν`της κυράς τους το φουρό

Πάνε`κείνες οι εποχές, τα μεγαλεία

στριμωγμένα στα σκοτάδια του μπουφέ

να τα τρώει μια η σκόνη, μια η ανία

κάνουν πάρτι και "πεθαίνουν" ρεφενέ..