Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

" Ε σ ω τ ε ρ ι κ ή "

" Ε σ ω τ ε ρ ι κ ή "

Χρυσούλα, κάνε αυτό..
Χρυσούλα, κάνε κι εκείνο..
Αυτή, υπάκουε αγόγγυστα εξυπηρετώντας την πενταμελή οικογένεια
Κοντά τους μεγάλωσε από τα μικράτα της, κοντά τους έγινε γυναίκα
Οι χαρές τους, χαρές της και οι λύπες τους, λύπες της..
Και πιότερο απ`τον εαυτό της, είχε αγαπήσει τα περίτεχνα κρύσταλλα,
μια κι όταν τα έπλενε, ο ήχος τους ξεπήδαγε "αγαπημένος" στ`αυτιά της
Χρυσούλα, δεν τα έπλυνες καλά...........
............................................
'Ετσι την γνώρισα, ακούραστη, με μόνιμο μειδίαμα καρτερίας στα χείλη..
Από μικρή την έδωσε η μάνα της να βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού
την εύπορη κυρία και να μένει μαζί τους, εσωτερική, έτσι το έλεγαν τότε
Εσωτερική λοιπόν και κύλισαν τα χρόνια τα καλύτερα στην λάτρα
ως επί το πλείστον, μια και η μεγάλη κυρία είχε αναλάβει το φαγητό..
Ώσπου κάποτε, της έκαναν προξενιό και τόλμησε να δεχτεί, ν`ανοίξει
το δικό της σπιτικό, να ξεφύγει από το "μια ζωή υπηρέτρια", να πετάξει..
Αυτομάτως έγινε κακιά, στράβωσαν σχεδόν όλοι με αυτή της την απόφαση
ειδικά η μάνα με την κόρη του σπιτιού, που αυθημερόν την βάφτισαν αχάριστη
Αχάριστη, επειδή έκανε το ανοσιούργημα να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα..
Τους άντρες, τους πήρε ξώφαλτσα το νέο, ήταν πιο αδιάφοροι θα έλεγα
"Ουδείς αναντικατάστατος", αλλά και τα μιστά είχαν ανεβεί μέσα στα χρόνια
όταν σ`αυτούς η Χρυσούλα έβγαινε ακόμα φτηνά, πράγμα καθόλου αμελητέο..
Τέλος πάντων, όλα έγιναν όπως είχε χαράξει η μοίρα και όχι τ`αφεντικά
και η ώριμη πια κοπέλα παντρεύτηκε, άνοιξε το δικό της σπιτικό, έφυγε
και ουδείς πλέον ασχολήθηκε με δαύτη, σαν να μην πέρασε ποτέ
μέσα από τις ζωές τους..
Η Χρυσούλα δεν έπαιξε ποτέ της με κούκλες..

Την Χρυσούλα δεν την έψαξε κανείς από τότε..

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

« Δ ε κ α ν ί κ ι »

« Δ ε κ α ν ί κ ι »

Στον ύπνο μ`αναφιλητά και σκόντο στην συνείδηση
μόνο εκεί τον έπαιρνε να τον εξοστρακίζει
αυτό τον δεύτερο εαυτό, μαράζι και καημό
μια καταδίκη ζητιανιά, που πια δεν την ορίζει

Οι νύχτες του ατέρμονες της μέρας υπηρέτες
να υποφέρει στωικά ώρες τον "πυρετό" του
και του μυαλού οι διαστροφές να κάνουν πιρουέτες
επιμελώς να ξεγλιστρούν από το άλλο εγώ του

Έπαιρνε τότε στα σκυφτά, σοκάκι που τελειώνει
εκεί που απρόσμενα κινά ν`ανοίγει ένα φευγιό
και μάταια αρνιότανε αυτό που τον πληγώνει
γιατί στα στήθια του βαθιά μεγάλωνε θεριό

Διέγραψε και στην καρδιά -σα να τον`χε προδώσει-
το χτες, που στάθηκε σιμά, στην τρέλα δεκανίκι
κι αν πάνω στον εγωισμό το έχει μετανοιώσει

πάντα θα ψάχνει να ζητά το άλλο του μανίκι..


Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

" περί Ερώτων και δη Πλατωνικών "


" περί Ερώτων και δη Πλατωνικών "

Δεν γνωρίζω, ποία είναι ακριβώς η διαφορά
μεταξύ ιδεατού και ιδεώδους
των Πλατωνικών Ερώτων

Είμαι όμως σε θέση να γνωρίζω
πως όταν τραβήξουν εις μάκρος
σβήνουν μέσα στις ψυχές αυτών που άνθισαν

αφήνοντας ένα συναίσθημα ακαθόριστο
που κάποιους τους παιδεύει επί μακρόν
και άλλοι πάλι, προσποιούμενοι τους αδιάφορους
το προσπερνούν, σαν να μην υπήρξε ποτέ


.. φταίει βλέπετε και ο Χρόνος , ο φονιάς ..

" Μ ά η ς "

http://www.iefimerida.gr/news/332896/ta-kremasmena-nyfika-mia-diaforetiki-thliveri-diamartyria-eikones
" Μ ά η ς "

Κι αν περισσέψει το κουράγιο
θα περιμένουμε τον Μάη τον επόμενο
για να "γιορτάσουμε" όσα
ατυχώς διεκδικήσαμε εφέτος

Με έναν Απρίλη μπερδεμένο
με έναν Απρίλη ματωμένο
που να βρούμε τα κότσια
να πούμε το καλωσόρισες
παρά, ευχές ανήμπορες
ευχές ξεψυχισμένες..

Που αναρωτιέμαι τελικά
ποιον κοροϊδέψαμε ;
εμάς ή κάποιον Μάη

αγνώστου πατρός ;

" Ριχάρδος Β΄ ο Χρυσόκαρδος "

" Ριχάρδος Β΄ ο Χρυσόκαρδος "

Στην μαύρη φτώχεια Έλληνα
έχεις μεγάλο φάρδος
μια και στην τρύπια τσέπη σου
έσκασε ο Ριχάρδος

Ακούμπα ό τι περίσσεψε
σίγουρο θα`χεις όφελος
πάλι με χρόνια, με καιρούς
νάτος ο Λεοντόκαρδος

Τα παίρνει όλα μονομιάς
στην πρώτη τους αξία
"δεν σε εκμεταλλεύεται"
αυτό έχει σημασία

Δώσε το βιο σου άφοβα
κοσμήματα και βέρες
λίγες εκ άλλου μείνανε
για σένανε οι μέρες

Παίρνει ακόμα να σκεφτείς
ως και την πεθερά σου
ήρθε ο Ριχάρδος επί γης
για να`βρεις την χαρά σου !!

Αμήν..

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

« Μήλο, ποτέ »

« Μήλο, ποτέ »

Εκεί θα τρύπωνε
μη ρωτάτε το που
εκεί θα έσπρωχνε την γλώσσα στο φιλί
για να το νοιώσει

ποιο φιλί ;
αυτό που πάλι θα φαντασιώνονταν

..ύστερα μίλησαν γι άλλα και ξεχάστηκε

μα κάθε φορά, που γελούσε ανέμελα
κάρφωνε το βλέμμα της στα χείλη τα λεπτά
και ύπουλα διείσδυε μέσα τους να δει
αυτό που ξεχώρισε από το κομψό περίγραμμα

όλη η γοητεία τελικά, δυο στραβά δόντια

..παράξενη ησυχία

μόνο φλύαρα πουλιά
τρένα χωρίς προορισμό
και σκέψεις φευγάτες
για έρωτες ψόφιους
ξενέρωτους και θλιβερούς

μη περιμένεις να σου δώσει το μήλο
κομματιασμένα χιλιόμετρα, ίσως

μήλο, ποτέ

Κασσιανή μου..

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

" Σ α λ ά χ ι "

" Σ α λ ά χ ι "

Σκυφτά μετρά, σκυφτά κοιτά τα φώτα στο σκοτάδι
νηφάλια παίρνει απόφαση να κάνει το κακό
ζυγιάζει δυνατότητες κι αυτό που τον ανάβει
είναι που κρύβει προσμονή, σε δανεικό παλτό

Μα πιο πολύ στηρίζεται - γιατί έτσι νομίζει -
σε μια αρμαθιά παλιά κλειδιά, που`ταχει για την ώρα
την ώρα την κατάλληλη, που το μυαλό ορίζει
ίδια σειρήνα φονική, που`χουν τ`ασθενοφόρα

Τότε, παντού κάνει ζημιές, χαράζει ό τι λάχει
και σκάβει μέσα του βαθιά, να βρει αυτό που φταίει
αυτό που τον μετέτρεψε, από άνθρωπο, σαλάχι
και στο κλεμμένο του παλτό, ζαρώνει κι όλο κλαίει

Στο ξεφτισμένο του παλτό, πάλι, ψέματα λέει ..